zapis magnetycznyZapis magnetyczny - jest to proces utrwalania cyfr binarnych na magnetycznych nośnikach danych. Proces ten polega na nanoszeniu namagnesowanych segmentów na warstwie magnetycznej.

Proces zapisu zachodzi przy wzajemnej współpracy i ruchu warstwy magnetycznej i głowicy zapisującej. Rozróżnianie cyfr 1 lub 0 na nośniku jest bardzo prostym zabiegiem. Przez głowicę przepływa prąd o zdefiniowanym wcześniej kierunku co powoduje namagnesowanie segmentów dodatnio lub ujemnie. Odczyt tak zapisanych danych jest podobny do zapisu tylko różnica jest w tym, że warstwa magnetyczna przesuwa się pod głowicą odczytującą. NRZ- No Return Zero Metoda w, której zmiana kierunku przepływu prądu następuje przy zmianie wartości następnego bitu zapisywanego. Tzn. zmiana z „1” na „0” lub w przypadku zmiany wartości z „0” na „1”. W przypadku zapisu ciągu „1” lub „0” kierunek pozostaje ten sam. Wadą tej metody jest brak samo synchronizacji. FM- Frequency Modulation Jest to jedna z najstarszych form zapisu magnetycznego. W FM strumień magnetyczny zmienia się dwa razy dla każdego bitu zapisywanego o wartości „1”.Tzn. na początku i po środku każdego takiego bitu. Natomiast dla bitu o wartości „0” strumień magnetyczny pozostaje stały. Do rozpoznawania gdzie rozpoczyna się, a gdzie kończy się bit potrzebny jest również takt odniesienia, który zostanie nadany przed każdym bitem zapisywanym w danym momencie. MFM- Modiefied Frequency Modulation W tej formie zapisu na ciąg danych do zapisu nakładany jest przebieg zegarowy, którego okres pokrywa się z jednym bitem informacji wejściowych. Zmiana kierunku głowicy zapisującej zachodzi na środku każdego zapisywanego bitu o wartości „1” oraz na początku bitu o wartości „0”. Dzięki takiej metodzie zapisu otrzymujemy zwiększenie gęstości zapisu danych blisko o 100%. RLL- Run Lenght Limited Każdy bit , aby został zapisany musi zostać przekształcony wg poniższej tabeli. Kodowana informacja KOD RLL 000 000100 10 0100 010 100100 0010 00100100 11 1000 011 001000 0011 00001000 Jeden bit zapisywany jest określany przez 2 bity kodu RLL. Pomiędzy kolejnymi jedynkami musi znajdować się odpowiednia liczba zer. W przypadku RLL 2,7 ilość zer wynosi od 2 do maksymalnie 7. Zera te określają najkrótszy i najdłuższy czas bez zmiany kierunku ruchu głowicy zapisującej. Jest to metoda o 50% skuteczniejsza niż zapis MFM. Pierwszy raz tą metodę wykorzystała firma IBM w swoich dyskach twardych.